247 bezit en verlies van een huis

 247 Woosje Wasser Kunstenaarsboeken

Het bezit en verlies van een huis, 2026

Stalenkaarten in de vorm van een leporello van gesteven katoen  zoals vroeger gebruikt 

voor de witte boorden van overhemden en het front bij avondkleding van heren.

Aan de voorzijde de staaltjes van blauwe textiel met stiksels en kaartjes, 

beschreven met woorden uit gedichten van Gerrit Kouwenaar,

aan de achterzijde grotendeels alleen de stiksels bij wijze van geheimschrift.

Leporello 36 x 124 cm, gevouwen in vijf delen, waarvan drie dubbel 

met een losse strook 44 x 8, ook met tekst en staaltjes.

Textiel, karton en garen. In cassette 45 x 30 cm van Liesbeth Visser

   Fragment tekst:

   Hier hoor ik thuis, opdat ik me verlies

   onder de leien, tussen de bomen, achter de stenen.

   Waar het morgen werd, licht, de luiken open,

    levens geleden.

    Weefsel van groen als stalenboek,

    geen oorlog, nergens onweer.

   

    En nu is het avond, het huis leeg en verlaten

    Ik zie het eind van de tuin. Het uiterste afscheid

    Bezit is verlies.

246 De weg naar het paradijs

 246 Woosje Wasser Kunstenaarsboeken

De weg / Naar het paradijs. Twee tempelbanieren 2025

Ook in Tibet hingen de tempels weer vol met banieren en vaandels van de prachtigste

 zijden damast. 

Deze stalen kreeg ik uit de nalatenschap van Marian van der Horst-Lem,

schilder van boeddhistische tangka's en mandala's. Al haar werk staat verzameld in het met haar dochter Lidwien van der Horst in 2021 in eigen beheer uitgegeven 

Kracht van Symboliek in Tibetaans Boeddhisme. 

Ter nagedachtenis aan deze dierbare vriendin verwerkte ik diverse staaltjes op twee banieren van eenvoudig verstevigingslinnen, tegengesteld aan de rijke stoffen die de goden ten geschenke krijgen.

De eerste banier (130 x 42 cm) heeft als thema De Weg die we te gaan hebben, gegaan zijn.

De naam van de tweede  (90 x 43) is In Paradisum, de plek waar we hopen aan het eind van onze weg, na dit leven aan te komen.

Op de achterzijde van de banieren kleine machinaal geweven tangka's, 

bij iedere tempel te koop voor de eenvoudige pelgrim.

245Jemen Souvenirs

 245 Woosje Wasser Kunstenaarsboeken

Jemen Souvenirs 2 Reisboek 1994

Negen bladen en kaft (34 x 24 cm) van gesteven linnen in fluwelen hoes.

Textiel, krantenknipsels, mixed media en garens.

 De gebruikte lapjes verzamelde ik ginds langs de weg in Jemen.

In de heggen van doornstruiken vond ik ze verscholen tussen het wapperende plastic afval.

Dat was in 1993 toen Jemen nog Arabia Felix (Gezegend Arabië) genoemd werd,

vóór de vreselijke oorlog waar het land nu al zo lang onder lijdt. 

Wat rest er nog van het spectaculaire landschap, de mysterieuze steden hoog op de bergen en vooral van de bewoners? 

Sjouwen de vrouwen nog even hard, dragen ze nog de rood bedrukte chador?

Dragen de meisjes nog versleten feestjurken?

Kauwen de schietgrage mannen, gewapend met de jambia, 

hun rijk versierde kromme dolk, nog iedere middag hun wangen bol met qat? 

Een reis in allang verloren tijd. Staaltjes textiel blijven mijn souvenir.