maandag 25 december 2017

115 Het Vertrek. R.I.P.

Woosje Wasser Kunstenaarsboek 115

 

Aan het vertrek van alles 'n pijn van geluk. 

 

Acht kaarten 22 x 15 cm met band van ribslint en gesp
Papier, textiel, (textiel)verf, garens.
Kerstmis 2004 / 22 december/ Kerstmis 2017
R.I.P.

 

Zie ook Dodenboek Livre pour sortir le jour (boek nr. 111 van oktober 2017)

woensdag 13 december 2017

114 In Trutina (Op de Weegschaal). Herbarium

Woosje Wasser Kunstenaarsboek  114

 In Trutina.

  Herbarium met tekst uit de Carmina Burana.

24 pagina's in kaft van verstevigingslinnen 38 x 42 cm
Textiel, olieverf, garens.

 Carmina Burana is de benaming voor een 13e-eeuwse verzameling van vaak nog veel oudere liederen, bijeengebracht in de Duitse  Benediktbeuren Abdij. Het bevat behalve ernstige kerkelijke en geschiedkundige liederen ook veel vrolijke wereldse lyriek.  
Deze gaat over alle vreugden van het leven: genieten van de vrije natuur, maar ook van spel, wijn en vooral van de liefde zonder schroom voor "onbeschaamde zinnenlust".
Ernst, satire en grappen van rondtrekkende, nog studerende jonge geestelijken (vaganten).
In 1937 koos de componist Carl Orff (1895-1982) er een stel uit en bewerkte die tot een nog altijd populair oratorium. Ik kies voor In Trutina (Op de Weegschaal) vanwege de inhoud en omdat Renée Fleming het lied zo prachtig zingt:
Ik twijfel, weeg af. Waar zal ik voor kiezen? Voor wellustige liefde of voor schroomvalligheid?
Ik kies voor wat ik zie en aanvaard met plezier het juk, de consequenties van die zoete keuze.

 In trutina mentis dubio
fluctuant contraria
lascivus amor et pudicitia.
Sed eligo quod video
collum iugo prebeo
ad lugum tamen suave transeo. 
























































 

 

vrijdag 17 november 2017

113 Door de vierkante ruiten. Dagboek - Stalenboek.

Woosje Wasser Kunstenaarsboek 113

Door de vierkante ruiten. Dagboek - Stalenboek. 2000

Dertig bladen van mijn agenda in kaft 21 x 21 cm 
met rood lint en bekleed met Vlisco-katoen.
Textiel, papier, garens, potlood.

Stalen textiel (veel Vlisco-katoen), diverse krantenknipsels met fotofragmenten en stukjes tekst die me bijzonder raakten (vraag me niet waar ik ze vandaan had, niet vermeld en dus vergeten behalve natuurlijk het gedicht van Gerrit Kouwenaar Men Moet).

Dagboeken. Wat me daarbij opvalt, om niet te zeggen ontroert, is wat iemand heeft opgeschreven in 1879 0f 1931, over hoe de dag verliep en wat er vanavond zou gebeuren.
Die mensen zijn verdwenen, maar hun woorden staan er nog gewoon met alle mismoedigheid en blije verwachting. 

Dat is ook iets wat zich aan je opdringt als je ouder wordt, dat alles verdwijnt.
Je eigen verleden is al zover weg. 
Dat geeft me niet het idee dat er van deze tijd veel zal blijven. 
(Veren, de strijd van Polisario in de Sahara, flarden Jemen toen Arabia Felix,  
handbedrukte stoffen, de restanten van de kleren die we zelf maakten)

....en ik die dit gedicht verhaal
zat in de tuin daarbuiten,
maar dikwijls keek ik in de zaal
door de vierkante ruiten.....