woensdag 21 december 2016

94 Goede wensen voor 2017 Cartes Postales

Woosje Wasser kunstenaarsboek 94

Cartes Postales

Goede wensen voor 2017

In Villepean werd in augustus een kapot album voor ansichten klaar gelegd
voor de brandstapel. Ik mocht het van harte van de buurvrouw meenemen 
en bedacht meteen dat het ideaal materiaal zou zijn voor mijn jaarlijkse kerstkaarten.
Het werken aan de kaarten geeft altijd ruim tijd om na te denken. 
Zo vulden de vellen zich niet alleen met kerstversieringen, maar ook met 
krantenknipseltjes en herinneringen, net als mijn textielboeken.
Meilleurs souvenirs aan Libië, Yemen en vooral ook aan Syrië, bron van onze beschaving:
christelijke pelgrimsplaatsen naast antieke steden en schitterende moskeeën.
Het verblijf in Aleppo, de citadel, een museum vol ongekende schatten,
de souk, waar de hele wereld zich vanaf de oudheid liet overdonderen door
de rijkdom en diversiteit van zoveel culturen. 
En nu de puinhopen en de wanhopige vluchtelingen, je kunt er niet aan voorbij gaan.
Zo werden de wenskaarten meer en meer een boek, waarvan ik stukken verstuurde 
met vurige wensen voor een goed, gezond, gelukkig, duurzaam en vooral
                                       vreedzaam nieuw jaar 2017.
























    























































Mijn blog is nu met een link ook te zien op de website:
www.benwasser.nl
Dat is vooral handig op de smartphone, waar ook alle details goed te bekijken zijn.

 


woensdag 7 december 2016

93 De laatste dagen van de zomer.

Woosje Wasser Kunstenaarsboek 93

De laatste dagen van de zomer 1994

Tien bladen van dubbele zijde (24 x 38 cm) bij gedicht van Gerrit Kouwenaar.
Het boek wordt bewaard in een textiele envelop (25 x 40cm).
Textiel, textielverf en -stiften, garens.

DE LAATSTE DAGEN VAN DE ZOMER.

Trager de wespen, schaarser de dazen
groenvliegen grijzer, engelen gene, niets
dat hier hemelt, alles brandt lager

dit zijn de laatste dagen, men schrijft
de laatste stilstand van de zomer, de laatste
vlammen van de jaren

wat er geweest is, is er steeds nog even
en wat men helder ziet, heeft zwarte randen

men moet zich hieruit schrijven, de tuin
in de tuin insluiten, het geopende boek
het einde besparen, men moet zich verzwijgen

verzwijg hoe de taal langs lippen invalt
hoe de grond het gedicht overstelpt, geen mond
zal spreken wat hier overwintert.



 


































Gerrit Kouwenaar Een geur van verbrande veren. Gedichten. Querido Amsterdam, 1991.
Andere gedichten van Gerrit Kouwenaar op mijn blog zijn:
- Jaren later. Boek 20,  juni 2014.
- De zomer is grijs. Boek 52,  juni 2015.
- Men moet. Boek 68,  januari 2016.